Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

«Πως να μιλάμε για βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει», Pierre Bayard

Το βιβλίο αρχίζει με το παρακάτω τσιτάτο του Όσκαρ Ουάιλντ: Ποτέ δεν διαβάζω ένα βιβλίο όταν πρέπει να γράψω την κριτική του. Επηρεάζεται κανείς τόσο πολύ!
 
Με τέτοιον τίτλο και τέτοιο τσιτάτο στην αρχή, πως να μην αγοράσεις αυτό το βιβλίο όταν το δεις σε βιβλιοπωλείο; Το πήρα λοιπόν με τη σκέψη να διασκεδάσω και να κάνω ένα διάλλειμα από τα άλλα (σοβαρά) αναγνώσματά μου. Η έκπληξή μου διπλή όταν άρχισα το διάβασμα. Πρώτον, το βιβλίο δεν είναι καθόλου αυτό που νόμιζα, δεν είναι δηλαδή φάρσα. Δεύτερο, παρά την πρώτη, στιγμιαία, απογοήτευση λόγω μή-φάρσας, το βιβλίο το ρούφηξα μέχρι τέλους.

Ο Pierre Bayard είναι καθηγητής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο Vincennes-Saint-Denis στο Παρίσι ενώ ταυτόχρονα ασχολείται και με τη ψυχανάληση. Και οι δύο αυτές ιδιότητές του φαίνονται καθαρά στο βιβλίο. Το θέμα στην πραγματικότητα είναι το διάβασμα ενός βιβλίου, και πώς εμπλέκεται ο ψυχισμός του αναγνώστη με το βιβλίο που διαβάζει. Ο συγγραφέας κατηγοροποιεί τους διάφορους τρόπους ανάγνωσης αλλά κα μη-ανάγνωσης ενός βιβλίου. Γίνονται εκτεταμένες αναφορές στον Πωλ Βαλερύ, αδιαμφισβήτητου δάσκαλου της μη ανάγνωσης, όπως τον αναφέρει, στον Ουμπέρτο Έκο και το Όνομα του Ρόδου, στον Γκράχαμ Γκρήν και τον Τρίτο Άνθρωπο καθώς και σε αρκετούς άλλους λιγώτερο γνωστούς. Σε κάθε ένα από αυτά τα κεφάλαια γίνεται ανάλυση μέσα από τα βιβλία-παραδείγματα της έννοιας του εικονικού και του πραγματικού χρόνου, της έννοιας της ‘πραγματικότητας’ του βιβλίου, και της ανάγνωσης-στρέβλωσης αυτής της ‘πραγματικότητας’ απο τον αναγνώστη. Στο τελευταίο κεφάλαιο ο συγγραφέας αναφέρεται εκτεταμένα στον Όσκαρ Ουάιλντ ο οποίος ασχολήθηκε σε βάθος με τη σχέση της κριτικής και του ίδιου του βιβλίου ή ακριβέστερα με τη σχέση του κριτικού και του συγγραφέα.

Ένα εξαιρετικό βιβλίο πάνω στη σημειολογία της ανάγνωσης.

                                                                                           του Αλέκου Λασκαράτου

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου